Eckhart Tolle zegt: Veel mensen belanden niet meer in een crisis alvorens ze ontwaken. Ik gun dat iedereen, maar het blijft fascinerend met welk gebaar het leven iemand wakker maakt.

'Het leek', vertelt een klant 'alsof een hand de meubels had verschoven toen ik de telefoon ophing.'
Een ander: 'Ik kwam zes keer thuis met de verkeerde boodschappen.'

Ik werd vandaag gewekt door het 'gegaktsjiep' van de trekvogels. Altijd genoot ik, leunend met mijn ellebogen op de onderdeur, van hun formaties.
Maar mijn aandacht gaat naar binnen. Daar verandert iets. Het is de juiste tijd. Is het waar wat Tolle zegt? Leven we al dichter bij de kern, slapen we niet meer en bloc? Hebben we al meer vertrouwen in dat we kunnen wat ons wordt gevraagd? Geven we ons eerder over? Zonder angst?

Als ik het leven van alledag niet had. Alweer stond ik in de Jumbo supermarkt. Ik had alles op de band gelegd toen ik een tinnetje slagroom omstootte. Zo'n plastic dingetje met zo'n tere deksel. En jawel hoor. Slagroom overal. Wit, dun en vet. Bij hetzelfde meisje als de week daarvoor, toen mijn boodschappen ineens tussen die van een ander lagen op de band. Dat gaf veel extra werk.

'O sorry, kijk nou toch, heb je een doekje?' zeg ik opgelaten.
'Hoeft niet, mevrouw, dat ruim ik even voor u op.'
'Dan haal ik even een nieuw tinnetje.'
'Hoeft niet mevrouw, dat doet mijn collega al voor u. Oh, mevrouw, was u het niet die vroeg of uw kar hier even blijven kon omdat u straks wordt opgehaald?'
'Ja' zeg ik ongemakkelijk.
'Mijn collega brengt uw kar naar achteren. Zullen we de versproducten zolang voor u in de koeling leggen?'
Mijn jas is opeens bloedheet en ik word verlegen. Ik krijg te veel om te ontvangen.

'Geven is zaliger dan ontvangen.' Van kleins af aan mee grootgebracht. Dat is valse voorlichting gebleken.
Als je geeft, adem je uit, als je ontvangt, adem je in. Je kunt niet leven op een halve ademhaling. Geven lijkt eervol en prijzenswaardig maar als je durft ontvangen, krijg je meer balans.

Mijn plekje aan de kassa is ineens bekend terrein. Dit gebeurt aan het begin van een veranderingsproces. Zo helemaal niet weten wat je doen of zeggen moet.

Ze komt uit de nachtdienst. Oogt fit. Ze houdt ervan zonder TomTom te rijden. Dat hele eind van Delft naar Zutphen.

Ze houdt er van om uit te zoeken hoe dingen werken. Ook in het leven zelf. Ze heeft een cadeautje voor ons meegenomen.

Een steen die ze zelf gevonden heeft en die net een schelp lijkt. 'Net als elke nieuwe klant,' zegt ze. 'Een schelp die open gaat. Wat erin zit is altijd een verrassing.'
Ze heeft er een handvol kleine steentjes bijgedaan.'Al die kleuren kun je van binnen aantreffen,' zegt ze.

Het gebaar dat ze daarmee maakt, is weldadig. Door haar aandachtige zorgvuldigheid.

Lees verder >>

We wisten al dat hij niet zo gecharmeerd was van babyboomers, maar in zijn opinie artikel 'Babyboomer, kom uit uw luie stoel en help de jeugd' legt hij dat nog eens onomwonden aan ons voor. Ja, aan ons.

Veel lezers van de nieuwsbrief zijn immers van de Babyboom-generatie.

Kees Klinkhamer vraagt van ons om een gebaar te maken naar de jeugd. Als ik hem spreek, zegt hij: 'Weet je wat zo prettig is aan mijn positie en mijn leeftijd? Ik kan alles zeggen wat ik wil.'

Dat is de reden waarom we dit artikel plaatsen.

Download hier >>