In gesprek met Ellen Hochstenbach

Januari 2007. Interview met Ellen Hochstenbach, Mede-initiatiefneemster van Gastouderbureau Kind-Zijn te Zutphen

Adieu Peuterspeelzaal

Eerst viel ik in een gat. Toen dacht ik: ‘Wat nu?’ Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen bij Humanitas. Ik wilde er een beetje tussen blijven; kontakten houden.

Eigen bedrijf

Op een familieverjaardag kwam ik in gesprek met mijn dochter Kim. Zij vertelde dat zij net was benaderd door een grote organisatie uit het zuiden van het land. Of zij een franchise wilde opzetten voor een gastouderbureau hier in Zutphen. Vijftig procent van de omzet zou dan voor haar zijn. We keken elkaar aan en zeiden: ‘Waarom gaan we samen niet voor de volle honderd procent?’

Op dat moment is het idee geboren en wij zijn ons gaan verdiepen in de materie. We hebben toen tegelijkertijd bedacht: Kim is al benaderd, daar zal dus wel behoefte aan zijn. Toen zijn we gaan uitpluizen hoe we een vergunning konden krijgen en vooral ook hoe we het bureau op onze eigen manier konden opzetten. Ik ben opgeleid als kleuterleidster en Kim is HBO geschoold en die kon daarmee vergunninghouder worden van het gastouderbureau.

Samen met dochter Kim

En toen is Kim in de zomer van 2005 onze eerste klanten gaan werven. Ikzelf speelde enigszins op de achtergrond een rol. Je weet immers nooit of het wel goed gaat, zo met je eigen dochter samenwerken. Bovendien was ik er nog niet echt klaar voor. We zijn nu anderhalf jaar verder en nu blijkt dat er inderdaad behoefte is aan een flexibel gastouderbureau.

Gastouderbureau Kind-Zijn

Sinds augustus hebben we als bureau een innovatieve status verworven en sindsdien mag een gastouder met deze status zes kinderen opvangen. Een van de voorwaarden voor een innovatieve status is dat je behalve je eigen huis nog een plek ter beschikking hebt, waar het gezin geen gebruik van maakt. Er zijn heel creatieve gastouders die hun huis ombouwen om een mooie kinderopvangplek te realiseren. Dat moet natuurlijk gebeuren met medewerking van hun partner, anders werkt het niet.

Of ik zelf mijn kinderen aan gastouders zou hebben toevertrouwd? Jawel. Ik wilde alleen zelf bepaalde momenten van het opgroeien van mijn kinderen niet missen. Maar als ik zou moeten kiezen voor een bepaalde vorm van opvang zou ik kiezen voor gastouderopvang. Ja, veel eerder dan kinderopvang.

Vijftig plus vrouwen

Je hebt heel veel verschillende soorten gastouders. Qua leeftijd, qua intentie. We horen ook veel meer dat ouders en grootouders het oppassen willen formaliseren. Je laat dan geen geld bij de belasting liggen waar je aanspraak op kan maken. En als je er geen geld voor wilt hebben, kun je het aan het eind van jaar het geld door middel van een fiscale schenking terugstorten aan je eigen kinderen. Of je gaat er iets leuks van doen. Je creëert een potje waar je alle kanten mee op kunt.
In principe kom je vanuit de overheid gewoon in aanmerking voor deze toeslag.

Veel contact met de ouders

Na mijn werk bij de peuterspeelzaal, had ik zoiets van: nu laat ik het kinderwerk achter me. Daarnaast ben ik ook bij Humanitas gaan werken (een klein contract) maar dat is een heel anders. Bij Humanitas gaat het om het begeleiden van mensen met een verstandelijke beperking in het zelfstandig wonen. De combinatie van die werkzaamheden met ‘Kind zijn’ gaat me goed af. Overdag doe ik het werk voor ‘ Kind Zijn’ en aan het eind van de dag werk ik voor Humanitas. En één keer in de veertien dagen werk ik in het weekend.

Veel energie

Toch maar niet...

Rationeel ben ik ermee klaar. De emoties: dat is een ander verhaal. Het vreemde is dat ik de gebeurtenis zelf heb geprobeerd af te ronden, maar dat zich nog steeds situaties aandienen in mijn leven waardoor ik ermee te maken krijg.

Vlak voor de kerst kreeg ik de baan aangeboden van de vrouw die mij er destijds heeft uitgewerkt. Ik kon nota bene aan het werk als coördinator binnen de kinderopvang, terwijl zij nu haar baan kwijt is. Ik dacht misschien heel gemeen: boontje komt om haar loontje! Ik ben er klaar mee, ik heb het afgerond en dan gebeurt er iets waardoor ik er toch weer mee geconfronteerd wordt. Ik heb tegen degene die me daarover benaderde, gezegd dat ik me zeer vereerd voelde. Maar dat ik het niet deed. Ik wist zeker dat ik dan haar puin had moeten ruimen terwijl ik net een nieuwe weg ben ingeslagen.

Vlak daarna gebeurde er nog iets, waar ik alsnog, ongelofelijk woedend over ben. Een ex-collegaatje, dat er ook uitgewerkt is op de peuterspeelzaal, werd op een agressieve wijze bedreigd door de echtgenoot van de eerder genoemde vrouw, terwijl ze door Zutphen rondfietste met een klein kind achterop. Aanleiding was een paar centen die aan haar waren overgemaakt voor een afscheidsetentje. Die moesten worden teruggestort.En zo niet dan...

Ik had van mezelf niet gedacht dat ik zo boos zou worden. Zulke gebeurtenissen grijpen dieper in dan je in de gaten hebt.