In gesprek met: Gea en Jos van het Ludgerusgebouw in Vierakker
Februari 2011. Over verkeerde telefoonnummers, de invloed van Tangolessen, een verenigingsgebouw met historie, samen leven en samen werken en ondernemer zijn in crisistijd.Gea: Ik groeide op in een gezin met vijf kinderen, ik was de oudste. In een dorpje vergelijkbaar met Wichmond en Vierakker. Op mijn zeventiende was ik vastbesloten om onmiddellijk te vertrekken en niet meer terug te komen. Ik zag al die gezinnetjes met kindertjes en dacht: er moet toch ook iets anders zijn op de wereld.
En dus ben ik vanaf mijn achttiende, eigenlijk al van kinds af aan, gewend om na te denken over wat ik met mijn leven aan wil vangen. Toen ik van de HAVO kwam heb ik een opleiding voor activiteitenbegeleidster gevolgd. Dat duurde, heel ouderwets, maar anderhalf jaar. En eigenlijk heb ik nooit iets anders gedaan dan dat. Het begeleiden van mensen, het creëren van sfeer, het geven van faciliteiten en kijken wat wél en wat niet kan en dat als uitgangspunt nemen. Dat is eigenlijk altijd op alle fronten zo geweest.
Veel verschillende dingen gedaan
Jos: Ik ben opgegroeid in een gezin met zes kinderen, ik was de jongste, een nakomertje. Ik ben vertroeteld door mijn broers en mijn vader en moeder.Ik heb een prachtige jeugd gehad, we konden overal naar toe. Ik heb de MTS gedaan (timmeren). Daarna had ik eerst even een beetje tijd nodig voor mezelf. Ik heb van alles geproefd en overal gezeten.
Later ben ik gaan werken. Ik heb overal gewerkt. Als drukker, borden maken voor patattenten. In een bakkerij. Een metaalfabriek, in een papierfabriek. Noem het en ik heb het gedaan. Ik heb zelfs nog een hele tijd als muzikant gewerkt. Speelde op bruiloften en partijen (gitaar, bas en zang).
Verkeerde telefoonnummer
Toen heb ik een dochter gekregen en ben molenrestaurateur geworden. Ik had eigenlijk nooit iets gedaan met mijn vak als timmerman. Je wilt niet geloven hoe dat op mijn pad kwam. Ik wilde namelijk iemand anders bellen. Ik kreeg een man aan de telefoon die zei: ‘Wie moet je hebben?’ Echt op zijn boers;‘Wie moj’hebben.’
Ik: ‘Spreek ik met het houtbewerkingbedrijf?’
‘Wat?’ zei de man, ’Met wie spreek ik dan?’
'Met Jos Boesveld.'
‘En wat wil je dan?’
‘Ik wil wel weer wat in hout gaan doen.’
Op een gegeven moment zei hij: ‘Mijn neef heeft een molenmakersbedrijf.’ ‘Dat zal wel’ dacht ik. Afijn, wij nog een beetje heen en weer gepraat. En ik zei: ‘Doe me even dat telefoonnummer van die molenmaker. Ik opgebeld. Dat was Herman, de ouwe baas. ‘Kom maar langs’, zei hij. Wij een praatje gemaakt. Op dinsdag. Donderdag belt hij me op.’Je kunt maandag beginnen.’
Het Ludgerusgebouw
Gea: Het verhaal met het Ludgerusgebouw begon nu zo’n beetje zeven jaar geleden. Er stond een foto in de krant van een ouder echtpaar. Staande bij de bar van het Ludgerusgebouw. Het verhaal was: 'de familie Bakker gaat het Ludgerusgebouw bestieren met de intentie om het verenigingsleven weer nieuw leven in te blazen.'Ik vond dat zo’n leuk idee; ik heb het uitgeknipt en altijd bewaard met het idee: 'Het is dat ik zo’n leuke baan heb, maar anders…' Ik was op dat moment beheerder van de Kaardebol (Centrum voor Duurzaamheid van Zutphen). Ik had daar een fantastische baan.
Ik was al bij Jos en zei tegen hem: Ik zou die mensen wel willen helpen. Jij altijd met je vrijwilligerswerk, zei Jos. Ik heb dat toen maar gelaten voor wat het was.
Maar ik kwam hier eigenlijk al jaarlijks, omdat ik in de jury zat van de praalwagenoptocht. Ik dacht altijd: ’Wat die mensen hier in het Ludgerusgebouw doen, is geweldig.’
Weg bij de Kaardebol
Twee jaar geleden heb ik ontslag genomen bij de gemeente Zutphen en dan komt de vraag: ‘Wat ga je verder met je leven aanvangen?’Als ik die baan had gehouden was het ten koste van mezelf gegaan. Ze wilden me in een keurslijf dwingen en daar kan ik niet tegen. Dus had ik even niets om handen. Maar dat was ook wel eens een keertje fijn. Ik dacht: vrouwen van mijn leeftijd hebben nu de kindjes groot en krijgen om die reden al een jaar respijt, laat ik het dan maar voor mezelf creëren. Want ik heb geen kinderen. Ik mocht een jaartje freewheelen van mezelf.
Tijdens de tangolessen
Het Ludgerusgebouw is tijdens de tangolessen weer gaan leven. 'Het zou leuk zijn ergens een salon te hebben.' 'Maar in Vierakker zit toch het Ludgerusgebouw. Daar zou het kunnen. Die geweldige plek. Hoe zou het ermee gaan? En zit de familie Bakker niet aan het eind van hun voorgenomen termijn van vijf jaar?'Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben naar Mattie en Sjaan gegaan. Ik wilde nu, na vijf jaar toch wel eens horen, hoe het hen is vergaan. Ik zal spijt krijgen op mijn sterfbed als ik dat nooit gevraagd heb.
Nachtwerk
Jos: Gea was er heel erg mee bezig. We kwamen terug van tango en weer begon ze erover. Ik zei: dan moet je geen tijd verliezen. Het was half twaalf ‘s nachts. Ze heeft direct een brief geschreven en die om één uur gepost. Mattie en Sjaan, die de brief ontvingen, zeiden: ‘Daar gaat het bestuur over.’De voorzitster van het bestuur heeft ons uitgenodigd voor een gesprek. Dat was in april en het jaar daarop, in februari, zou het contract pas aflopen. Zij verwonderde zich erover dat er zo vroeg al mensen op afkwamen. Ze besloten in oktober toch nog een advertentie te plaatsen. Iedereen moest de kans krijgen om ook in te schrijven om het Ludgerusgebouw te leiden.
In de procedure
Gea: Het ging ook in het bijzonder om de mensen uit het dorp zelf. Jos: Maar ook eromheen. Iedereen moest zijn belangstelling kunnen tonen. Er waren dertig inzendingen. Daaruit hebben ze er negen geselecteerd. Wij vielen daaronder, maar we hebben wel nog een keertje gesolliciteerd. Toen we werden opgeroepen hebben we ons verhaal gedaan. Gea kwam heel goed beslagen ten ijs. Die had op hele grote vellen A-4 opgeschreven wat de drijfveren waren, maar ook de voorwaarden waaraan het Ludgerus moest voldoen, anders deden wij het niet. Dat was op donderdag. Op vrijdag belde mevrouw Bonga, ik kwam net thuis van een klus, ze zei: 'Ik bel jullie even. Ik zou graag dat jullie contact zochten met Mattie en Sjaan.'
We hebben contact gezocht met Mattie en Sjaan. Wat kunnen we overnemen; in welk vaatje gieten we dat? Mijn eerste vraag aan Mattie was: stel, je mocht dit hele verhaal nog een keertje overdoen, wat zou je absoluut veranderen?
Nou, dat was leuk. Hij voelde in zijn kontzak en haalde daar een grote brief uit met punten. Hij noemde heel veel op. En dat hebben we doorgesproken. Dagschotel aanbieden. Reclameborden bij de weg. Hij gaf heel veel tips.
Verenigingsgebouw met geschiedenis
Wat wij willen uitstralen heeft te maken met hoe het vroeger was. Je zit hier op het platteland, in een verenigingsgebouw dat vroeger ook nog als lagere school heeft gediend. De mensen dragen dit gebouw allemaal in hun hart. Want als kind zaten ze hier al op school. Je hebt hier feesten en begrafenissen. Dat willen we benadrukken. Ik heb heel erg het gevoel van vroeger bij oma thuis. Ik was het oudste kleinkind en als we gingen eten zat haar hele huisje propvol. En dan mocht ik als oudste kleinkind tussen opa en oma inzitten.Pannen op tafel. Alles vers van de tuin. Met veel zorg gemaakt. Dat gevoel willen we hier neerzetten. Want mensen komen als toerist naar de Achterhoek om dat te proeven, denken wij. Het begint al met het verse Achterhoekkoekje, goeie koffie. Oprechte zorg zodat het prettig en gezellig is.
Eten als vroeger bij oma
Jos: We hebben daar veel over gesproken. Wat willen we er mee? En zo ontstond de formule. ‘Eten zoals bij oma met een hedendaags tintje.’In maart zijn we hier een jaar bezig en we hebben een goed beeld gekregen van wat er hier gaande is. Qua toerisme. Qua evenementen.
Afgelopen zaterdag hadden wij een grote groep. Dan zie je dat mensen het leuk vinden dat er gewoon schalen op tafel komen. Ik had tangomuziek opstaan van voor de oorlog. En die man zei: 'Ik waan me echt in de jaren dertig.'
Cadeautje
Gea: We hebben dit met zoveel liefde neergezet. Voor mij is het toch mijn behoefte om iets neer te zetten. Dat het ertoe doet dat ik op deze wereld ben.Dat was een paar jaar geleden ook zo bij de Kaardebol. Zo leef ik. Je krijgt dit. Het Ludgerushuis is voor mij een cadeautje. En ik ben gezond en heb een hoop talenten gekregen. Ik heb ook mijn tekortkomingen, waar ik mee aan de slag moet. Maar ik ervaar het als een feest dat ik op de wereld ben. Daar moet je iets van maken. Dat is je recht en je plicht. Het liefdesverhaal achter het Ludgerusgebouw is dat ik iemand gevonden heb die met de zelfde liefde en het zelfde enthousiasme in de wereld staat.
Jos: Ik was onderweg naar een timmerbedrijf, dat mij had ingehuurd en ik zie daar op een gegeven moment een aantal mannen met pensioen met bladblazers rondlopen, huisje en tuintje netjes aan kant. Dat wil ik toch absoluut niet: mijzelf terugvinden als 65-jarige achter een bladblazer en me daarna terugtrekken in een huisje. Dat gaan we niet doen. Ik ben een gedreven persoon. Zit overal aan, op, tussen en onder.
Samen leven en samenwerken
Het geheim van samenwerken? We hebben respect voor elkaar. Er is wel eens een strubbeling, maar dan laten we elkaar.Gea: We moeten het samen doen. Ik denk wel eens: stel dat Jos alleen maar mijn collega zou zijn, dan zou ik straffer zijn. Ik wil dit in de eerste plaats samen met Jos, dus we moeten het met onze talenten en tekortkomingen doen. En als er iets is, kijk ik eerst naar mezelf. Naar mijn eigen aandeel.
Ondernemer worden in crisistijd?
Gea: Het zegt mij niks. Jos: Mij ook niet. Ondernemer zijn is iets wat in je zit. Waar je vorm aan wilt geven. Ik denk dat er ook wel eens iets te lichtvaardig over wordt gedacht. Alsof dat een heilig makend iets is als je voor jezelf begint. Het is iets wat in je zit, waardoor je alles wat er als nadeel aanzit, en dat is veel, op de koop toe neemt. Want het feit dat je vrij bent en dingen kunt vormgeven waar je je goed bij voelt, daar valt alles tegen weg. Maar dat moet wel nummer één zijn in je ondernemerschap. En dat je rijk wilt worden; dat is voor ons niet aan de orde.
Ondernemer in crisistijd
Jos: Ik denk dat je met jezelf en je bedrijf bezig moet zijn en niet met crisis.Ik denk dat als je een bepaalde visie hebt als ondernemer, dan moet je je goed voorbereiden: wat zijn de mogelijkheden? Wat kan ik echt en wat kan ik niet? Niet lopen dagdromen. Met beide benen op de wereld staan.
De bloementeler zei tegen ons: Ondernemerschap is risico nemen. Je neemt het risico of je neemt het niet. Je doet het of je doet het niet. En daarvoor moet je je tentakels en je voelsprieten helemaal uit hebben staan.
De strengste baas voor mezelf ben ik zelf
Gea: Zie het niet als een alternatief voor: ik kan nergens aan de bak. Of: Ik kan niet onder een baas werken. Want je moet heel erg streng zijn voor jezelf, als je ondernemer bent. Je bent je eigen baas. Dus ik heb zelf een hele strenge baas, mezelf.Jos: Alleen ondernemen is zwaarder dan met zijn tweeën. Met z’n tweeën kun je veel beter kijken hoe de lijnen liggen, veel beter brainstormen. Je overziet soms bepaalde dingen in jezelf niet, terwijl de ander zegt: Had jij daar aan gedacht.
Gea: Ik zie het ook wel een beetje als een kind op de wereld zetten. Dat moet worden verzorgd. En een kind in je eentje opvoeden valt ook niet mee.
Ludgerusgebouw in Vierakker (naast de kerk en de pastorie)
In gesprek met:
Gea Oosterveld (1961) en
Jos Boesveld (1960)
van het
Ludgerusgebouw
in Vierakker
