In gesprek met: Jeff de Vries
Mei 2009, Over werken met hart en ziel, rijkdom en weinig geld, niet gepubliceerde vacatures en een glas dat altijd halfvol is.
Mensgericht
Mijn beide ouders waren allebei sterk gericht op hun medemens. En meedogend. Mijn moeder werd op zeker moment een soort Moeder Theresa voor haar omgeving, maar daar kreeg ze ook last van.Die mensgerichtheid zit me in de vezels. Hoewel ik de meest uiteenlopende dingen heb gedaan, ben ik altijd razend geïnteresseerd geweest in het fenomeen mens. Ik raak er niet op uitgekeken en uitgestudeerd.
Van koopvaardij tot consultant
Tot aan mijn veertigste had ik totaal uiteenlopende banen. Bij de koopvaardij, de marine en in de farmaceutische industrie, bij een Amerikaans bedrijf. Daarna was ik landelijk verkoopleider van keuken inbouwapparatuur bij Pelgrim. Toen ben ik gevraagd als medeoprichter van een afdeling van de Gouden Gids. Daarna ging ik weer terug naar de farmaceutische industrie (wederom Amerikaans).Die Amerikanen waren hard en er werden verkooptechnieken geleerd die bijna zover gingen dat je iemand iets verkocht, wat hij of zij eigenlijk niet echt nodig had.
Education Permanente
Het bewustzijn kwam echt op gang rond mijn veertigste, toen ik consultant werving en selectie werd. Dat was in 1982. Bij Employment Services. Een van de grotere, en oudere op dat gebied. Ze bestaan helaas niet meer. De heer Frans Pels Rijcken, die toentertijd directeur/eigenaar was, deed aan education permanente. Hij hield elke vrijdagmiddag vrij om mensen binnen te halen, die iets interessants te vertellen hadden. Zo was er iemand die ons een complete opleiding Transactionele Analyse gaf. Hartstikke interessant. Ik heb allerhande interviewtechnieken voorbijzien komen. Fantastisch.Werving & Selectie
Ik kwam bij Employment Services binnen via een sollicitatieprocedure voor trainingmanager. Vier kandidaten moesten in elkaars aanwezigheid een exposé houden. Je moest een training geven over een onderwerp dat je een halve dag van te voren opkreeg. Frans Pels Rijcken was er bij. Iets dergelijks was voor hem ook de eerste keer. Ik moest het opnemen tegen een man die al twaalf jaar in het vak zat. Ik deed het maar een beetje op zijn Jee-Bee-F's (Jan Boerenfluitjes). Ik kreeg de baan niet. Maar ondanks dat belde Pels Rijcken mij die zaterdag daarna: ‘Wil je eens praten? Wil je bij ons niet consultant werving en selectie worden?’ Terwijl hij wist dat ik daar absoluut geen kennis van en ervaring in had. Toen ik daar begon, had ik het idee dat ik op ‘mijn merk’ terechtkwamAleen provisie
Ik had geen auto op dat moment, en ook geen centjes om er één te kopen. Hij zei: 'Dat is helemaal geen probleem, joh, koop jij maar een auto. Ik betaal hem. We verrekenen dat wel met je salaris'. Voor de rest was het het kaalste loondienstcontract, wat ik ooit gehad heb. Wij werkten volledig op provisie. Als we scoorden kregen we provisie en als we niet scoorden hadden we niks. Hij had een vangnet gemaakt, daar kreeg je dan van uitbetaald, maar dat moest wel weer terugverdiend worden. Een voorschotvangnet. Maar voor de rest niks, geen autokosten, geen telefoonkosten. Achteraf gezien had ik die les als voorbereiding nodig om mij in 1990 te kunnen verzelfstandigen. En met mijn eigen bureau te beginnen.Loopbaanadvisering en outplacement
Ik had door het vele wisselen van werk zoveel managementstijlen gezien en zoveel dingen fout zien gaan, dat ik dacht: nou ga ik het zelf doen. Het was een bureau op het gebied van loopbaanadvisering en outplacement. Ik had me de laatste twee jaar daarvoor bezig gehouden met een project via minister Deetman. Om werkeloze docenten (derde, tweede en eerste graads, op wachtgeld) uit het onderwijs op weg te helpen naar een baan buiten dat werkveld.Projectmanager met veldtelefoon
Dat was toentertijd een heel groot project. Toen er een projectleider moest komen waren 'alle ogen waren gericht op kwatta'. Ik kreeg één van de allereerste mobiele telefoons tot mijn beschikking. Een gigant. Een soort van veldtelefoon. Zo’n dertig locaties door het land heen. Ik heb toen een groot aantal zelfstandig opererende collega’s/ loopbaanadviseurs uit de markt aangetrokken om dat project op een verantwoorde manier uitgevoerd te kunnen krijgen.De administratie alleen al bestond uit 36 mensen. Ik managede, al bellend, en bezocht alle locaties regelmatig. Vond het hartstikke leuk. Het heeft wel een enorm grote invloed gehad op mijn privé gezinsleven. Want ik was extreem veel weg. Aan het eind van die rit ben ik voor mezelf begonnen. En toen ben ik ook een andere medemens tegengekomen, mijn grote liefde. We hebben jammer genoeg niet zo lang van elkaar mogen genieten, als we gepland en gehoopt hadden. Ze is overleden, nu bijna vijf jaar geleden.
Kinderen
Ik heb nu vijf schatten van kinderen. Vijf loten uit de loterij. Twee van mijn overleden vrouw die zij meebracht en drie van mezelf en van mijn eerste vrouw. En ook nog vier kleinkinderen. Daarmee ben ik een werkelijk rijk man. Niet qua geld. Maar emotioneel? Enorm. Wat is geld? Als je helemaal niks hebt, wordt het wel lastig natuurlijk.Onvoorspelbaar leven
Ik heb een paar keer een enorme financiële oplawaai gekregen, waardoor ik bijna onderuit ging. Daardoor heb ik mee mogen maken, dat je heel goed kunt leven met heel weinig geld. Dat had voor mij geen invloed op de emotionele kant van het leven.Ik heb een onvoorspelbaar leven gehad, beslist geen overzichtelijk uitgestippeld pad. Ik denk wel dat door mijn bakermat een belangrijke bijdrage is geleverd aan mijn draagkracht.
Altijd halfvol glas
Mijn moeder kon steeds minder, fysiek. Maar zij was iemand die alleen maar keek naar wat er nog wel in het glas zat. Als je dat vergelijkt met wat wij 'affirmeren' noemen, dan is dat hetzelfde als jezelf conditioneren om alle mogelijke positieve impulsen op te vangen uit je omgeving. Evengoed moet je dan natuurlijk je ogen en je oren openhouden, actief op zaken ingaan op het moment dat het zich voordoet.Ik heb op de harde manier geleerd, ben behoorlijk op mijn bek gegaan. Maar toch is alles op mijn pad gekomen. Ik had de dingen gewoon niet eerder kunnen doen omdat ik er niet klaar voor was. Ook niet voor neuropsyrurgie. Alle elementen die ik tegengekomen ben, had ik nodig om dit te kunnen gaan doen. Ik gebruik alles wat ik eerder heb geleerd en ervaren. Kan werkelijk alles toepassen, waarvan ik denk en/of weet dat het in het belang kan zijn van mijn medemens, die op dat moment een beroep op mij doet.
Raakvlakken
‘Werven en selecteren’ of ‘loopbaanadviezen geven’, dat zijn twee heel verschillende disciplines. Ze hebben één raakvlak: het inschatten van wat de medemens kan. Bij werving en selectie heb je specificaties waar iemand aan moet voldoen. Bij loopbaanadvies en outplacement ga je uit van je medemens; je helpt hem eerst bewust te worden welke keuzes hij het beste kan maken en vervolgens hoe hij het zo kan inkleden dat hij in die rol op de markt terechtkomt. Dat is een veel creatiever proces, dan kun je veel meer gebruik maken van je kennis, kunde en ervaringen.Selectief geheugen
Ik weet een aantal dingen, heb mijn ogen en mijn oren goed opengehouden tijdens mijn leven. Ik hoor collega’s vaak zeggen: ’Wat weet je toch veel’. En dan moet je weten dat ik eigenlijk een heel slecht geheugen heb. Een heel selectief geheugen. Sommige dingen ben ik binnen twee minuten kwijt, maar andere vergeet ik nooit meer.Wat me ook altijd heel erg heeft geholpen in tijden waarin ik zwaar belast was, dat ik zodra ik iets anders oppakte, de belastende factor kwijt was. Alsof er een knop omgaat. Ik moet op maandagmorgen echt in mijn agenda kijken om te zien wat ik moet doen. Het heeft ook veel te maken met je bezighouden met zaken waar je hart ligt. Want dat kost niet alleen energie, maar dat levert ook energie op. Dan blijft je balans het langst in takt.
Volg altijd je interesse
Dat is wat ik mensen heel vaak laat uitvigulieren: waar ligt je hart. Wat vindt je interessant? Pampers? Paperclips? Vliegtuigen? Mensen? Kies in vredesnaam voor waar je hart ligt en ga daarvoor.Verborgen vacatures
Er zijn wat dat betreft een paar dingen die handig zijn om te weten voor seniorsollicitanten in deze tijd. Zolang ik in werving/selectie- cq. loopbaanadviesland zit, blijkt steeds weer opnieuw vanuit verschillende bronnen, dat het aantal gepubliceerde vacatures door de jaren heen nooit meer is dan circa 40% van de werkelijk bestaande vacatures. Het grootste deel wordt voorzien via het mond tot mond circuit. Dus er zijn heel veel ‘verborgen’ vacatures.Wat je kunt en wie je bent
En of een werkgever met iemand in zee gaat, berust feitelijk maar op twee pijlers, die het belangrijkst lijken te zijn. De ene is dat de werkgever de overtuiging heeft, dat iemand kan waar hij zich voor uitgeeft. En het tweede is dat deze hem sympathiek genoeg vindt om het hem te gunnen.Als je dat bedenkt moet je wel blijven solliciteren op papier, omdat je jouw raakvlak met de vragende markt dan zo groot mogelijk maakt. Maar realiseer je dat je alleen maar gegevens op papier beschikbaar stelt en vaak nog in een vorm, waarbij een selecteur (dat weet ik zo goed omdat ik er ook een was) meteen tegen de harde gegevens aanloopt (leeftijd - een bij wet verboden criterium! - en opleidingsniveau). Op grond van die twee harde gegevens maakt hij direct zijn eerste keuze; 'ga ik verder lezen of leg ik dit cv opzij zonder daar verder tijd aan te besteden'.
Altijd op zoek naar die 25-jarige met 65-plus ervaring
Ik kom, bij de mensen die zich bij ons aanmelden, C.V.’s tegen met direct onder de naam de geboortedatum. Werkgeversland lijkt nog steeds op zoek naar 'een 25-jarige met een 65-plus ervaring, die liefst gisteren en bij voorkeur voor niks wilde komen werken'. Als ze iemand met een leeftijd van 63 tegenkomen, wordt die opzij gelegd. Al blijkt dan twee centimeter verderop dat het het 'gouden haantje of hennetje' is waar ze naar op zoek zijn. Het wordt dan niet meer gelezen en dus ook niet gezien.Hoezo afgewezen?
En wij, ouderen, voelen ons dan nog afgewezen ook. Die mensen kennen ons niet eens, hebben ons nog nooit gezien. Hoezo afgewezen? Simpel op grond van de oppervlakkige, door mij verstrekte gegevens (ik kan immers op dit moment niet anders!) heeft de vacaturehouder besloten om met mij niet verder te gaan. Dat betekent niet meer dan: 'Ik ben gewoon op basis van deze gegevens niet gekozen'. En als ik me realiseer, dat ik niet de enige sollicitant ben, maar meestal één van de heel velen, die in de (kleine gepubliceerde) vacaturevijver zit te vissen naar die baan, dan wordt het plotseling niet vreemd meer, dat ik niet wordt gekozen. Het wordt dan eigenlijk bijzonder, dat ik die uitzondering blijk te zijn, als ik wél wordt uitgekozen voor een sollicitatie gesprek.Ik ben daarom een wandelend pleidooi voor netwerken. Als ik vroeger een diploma had gehaald, dan ging ik naar een baas en vroeg: ‘Mag ik het met jou proberen?’ 'Probeer het maar veertien dagen,’ zei hij dan. En dan geldt die combinatie van ‘overtuiging en gunnen’. Bovendien komen mensen via netwerken ook in andere richtingen terecht.
Ik zelf werk, met ingang van dit jaar, drie dagen in de week bij het UWV, als werkcoach en twee dagen in de week besteed ik tijd voor mijn eigen praktijk en aan mijn familie.
Neuropsyrurgie
De praktijk in Neuropsyrurgie is eigenlijk geboren uit noodzaak. Toen ik me verzelfstandigde als loopbaanadviseur en outplacementbureau, stonden mijn eerste tien cliënten, die op mijn pad kwamen, stijf van de psychosomatiek. Ze konden daardoor niet met goed fatsoen en dus met een redelijke kans van slagen solliciteren. Op dat moment was mijn bedrijf ook nog niet voldoende levensvatbaar. Ik kreeg toen een hele mooie deal aangeboden van een 'conculega' in Den Haag. Eén van de oudere en toen toonaangevende, internationaal opererende organisaties op het gebied van loopbaanadvies en grote outplacementprojecten. Zij vertegenwoordigden in onze arbeidsmarkt een groot internationaal bedrijf en kwamen handen tekort.Ik werkte twee dagen in mijn eigen tent en verhuurde me voor drie dagen aan dat bedrijf in loopbaanadveis en -begeleiding. Daar vond ik op de leestafel documentatie van het Institute of Human Development van Agnes van Enkhuizen over Neuropsyrurgie. Ik heb toen informatiebijeenkomsten bijgewoond. Lessen gevolgd eens per veertien dagen. Mijn moeder had wat centjes. Ze was bezig uit de tijd te geraken bij haar volle verstand. Ze zei: 'Gebruik jij dat maar.'
Ik ben afgestudeerd. Heb de beroepsvereniging op poten gezet. De eerste acht jaar. Toen heb ik het stokje overgedragen, omdat inmiddels bekend was geworden dat mijn tweede vrouw dodelijk ziek was.
Klachten van psychosomatische aard
Neuropsyrurgie is een niet medicamenteuze behandelwijze om medemensen te helpen bij klachten van psychosomatische aard. Je zou kunnen zeggen: het is een 'resetting' van het geestelijk en fysiek zelfherstellend vermogen, waarover iedereen zelf beschikt. Het herstel van het neurologische stuk kunnen we meten. We kunnen de aanvangssituatie zichtbaar maken, maar ook het resultaat van de behandeling. Dat gebeurt met een huidweerstandmeter. Inmiddels is al een groot aantal jaren bekend dat, als je op bepaalde plekken meet met een 'punt-meter', er een één-op-één correlatie te zien is tussen de huidweerstand en de functionaliteit van het autonome zenuwstelsel. Dit is een vinding van de Nederlandse Agnes van Enkhuizen, die inmiddels zo’n 40 jaar geleden deze wetenschap en behandelwijze ontdekte en daarna verder ontwikkelde.Als je autonome zenuwstelsel optimaal functioneert, is je lichaam optimaal in staat te herstellen wat er hersteld moet worden. Maar het resultaat hangt natuurlijk wel af van het vermogen dat je als mens in huis hebt.
Kruispunt
Deze behandeling is zeer geschikt voor mensen die op een kruispunt in hun leven staan, niet weten wat ze willen, steeds dezelfde problemen tegenkomen of zichzelf persoonlijk willen ontwikkelen. Dat ik dit voor en met mijn medemens mag doen, is het mooiste cadeau dat ik heb gekregenIk werk graag samen met de reguliere medische stand, maar vind het jammer dat er bijna nooit terugkoppeling plaats vindt. Terwijl de kennis voor 95% in medisch bekende reguliere literatuur terug te vinden is.
Voor meer informatie zie: WebSite over NeuroPsyrurgie.
Bij onderstaande afbeeldingen:
Twee aquarellen van de hand van mijn vader, die aardig symbool
staan voor mijn herkomst. De ene staat voor Geboorte (links) en de andere voor het
Verlaten van het Aardse Bestaan. Ik
heb ze in mijn woonkamer hangen.
Jeff de Vries (mei 2009)
In gesprek met:
Jeff de Vries (1943)
