In gesprek met: Henny Lokhorst
April 2011. Over senior service, princes Irene, levenreddend handelen, leven als Jesus, opvoeding en het belang van goede contacten.‘Henny Helpt!’ Zo heet mijn bedrijf. Daar ben ik een jaar geleden mee begonnen. Ik was daar niet op uit. Kwam uit Utrecht, had daar sociaal-cultureel werk gedaan. Ik verhuisde naar Zutphen, kort nadat mijn werk daar gestopt was. Ik heb eerst wel naar sociaal-cultureel werk gezocht, maar eigenlijk was ik dat soort organisaties een beetje zat. Er wordt zoveel projectmatig gewerkt. Dan ben je net met iets bezig en moet je stoppen omdat het niet rendabel of effectief genoeg zou zijn.
Rechterhand van prinses Irene
Toen heb ik alle moed bij elkaar geraapt, ben naar de overkant van de straat gegaan en bij Sutfene binnengelopen om te vragen of ik een dagje bij de telefooncentrale mocht werken. Dat kon. Kort daarna vroegen ze me of ik als oproepkracht wilde werken, zowel als telefoniste als secretaresse. Uiteindelijk heb ik het meer dan twee jaar gedaan. Steeds tijdelijke contracten, totdat de uren uiteindelijk door een vaste medewerker werden overgenomen.In die tijd kwam ik op een netwerkdag, daar zag ik jullie voor het eerst, en daar heb ik mijn motto laten vallen.
‘Ik wil me verdienstelijk maken door ondersteunend aanwezig te zijn.’Ik had al heel lang het idee dat ik zoiets als ‘de rechterhand van prinses Irene' wilde worden. Ik wil mensen die midden in het leven staan en met goede dingen bezig zijn ondersteunen zodat ze ten volle hun werk kunnen doen. Prinses Irene staat daar symbool voor. Een vrouw met een missie in de wereld.
Senior Service
Ik heb heel veel jaren mensen gecounseld. Als je honderd procent liefdevolle aandacht geeft, dan kunnen mensen opbloeien. Ik vind het heel mooi om voor inspirerende mensen een klankbord te zijn in het dagelijks leven.Na die netwerkdag waren er twee vriendinnen die mij tipten. Het soort werk dat ik nu doe zou mogelijk zijn bij een paar zorginstellingen. Ik begon beeld te krijgen van wat ik zou kunnen doen. Oudere of langdurig zieke mensen ondersteunen.
Met die zorginstellingen werd het overigens niks. Toen kwam ik bij ‘Senior Service’ terecht, dat is een organisatie die diensten verleent aan ouderen. Daar kreeg ik een vrijwilligersvergoeding en daar ben ik aan de slag gegaan om te zien of dat werk mij beviel.
Binnen twee diensten had ik het gezien: echt wat voor mij!
Voor de leeuwen
Het was niet gelijk de makkelijkste situatie. Ik kwam meteen bij een terminale vrouw terecht. Die overleed twee dagen later. Dus ik werd gelijk voor de leeuwen gegooid. En dat ging me eigenlijk gemakkelijk af.Dat zeg ik nou wel, maar ik zie er wel altijd tegenop als ik naar een nieuw iemand ga; wat tref ik aan en wat moet ik doen? En o jee, straks kan ik het niet. Maar als ik er eenmaal ben, gaat het goed.
Via mijn netwerk kwam ik bij bemiddelingsbureaus in de Zorg terecht. Ik sta nu bij vier ingeschreven. Daar heb ik ongelofelijk veel werk van. De behoefte is heel groot.
Het gaat bijvoorbeeld om een oudere moeder die niet naar een verzorgingshuis wil, maar thuis wil blijven met de benodigde zorg. Die stapt naar zo’n bureau en dan zoeken ze er een team verzorgers en verplegers bij.
Mijn toenmalige jobcoach, Marc Peeters van Peeters Trainingen, heeft me ook volop ondersteund, o.a. door mede mijn website en folder te ontwerpen.
Aandacht en begeleiding
Ik heb helemaal geen achtergrond in de verzorging. Heb wel een basiscursus thuiszorg en levenreddend handelen gedaan. Nu ben ik bezig met EHBO en een cursus stervensbegeleiding.Als mensen zeggen 'maar je hebt helemaal geen diploma’s,' dan zeg ik: ‘Ik ben een professionele mantelzorger met veel ervaring. Ik ben meer iemand van aandacht en begeleiding dan van zorghandelingen.' Die horen er wel bij. Mensen wassen, steunkousen aantrekken en medicijnen geven. Ik mag medicijnen niet in de mond geven maar wel aanreiken. Dat moet je dan ook echt niet doen.
Ik onderhoud goede kontakten met de bureaus. Ik geef mijn beschikbaarheid op tijd door, blijf altijd vriendelijk, help hen aan nieuwe zorgverleners en bedank ze voor alle moeite. Zo blijft de samenwerking goed. Het geeft me veel voldoening om dat goed te doen.
Soms stort iemand aan de telefoon bij mij helemaal haar hart uit over alles wat fout gaat.
Het was eigenlijk nooit goed genoeg
Ik ben streng christelijk opgevoed. Dat heeft heel veel invloed op mijn leven gehad. Jezus was eigenlijk het grote voorbeeld en je moet leven zoals Jezus heeft geleefd. Dat is het streven. Ik heb het geprobeerd. Met heel veel vallen en opstaan en met steeds maar vergeving vragen als het weer niet was gelukt. Op een gegeven moment had mijn eerste man kanker en ik deed ongelofelijk mijn best. Ik trok het niet meer. Toen heb ik tegen God gezegd: ‘Ik doe het wat rustiger aan.’Sindsdien is dat gevoel over God uit mijn leven verdwenen. Maar ik kan er nog niet mee overweg. Als ik het woord hoor, denk ik: Hoezo, waar gaat dit over? Toen ik het geloof uit mijn leven had weggedaan, was het gekke dat ik mezelf nog steeds voortjoeg. Je deugt niet en je sjaal zit niet goed en je ogen zijn te blauw.
Niet de gemakkelijkste in mijn jeugd
Het is een soort drijfveer en tegelijk een gesel. Ik ga voor het allerbeste.Er waren twee gehandicapte kinderen in huis. Dat was pittig. We hadden een schildersbedrijf en een winkel. Mijn moeder stond veel in de winkel. Was ook een halve maatschappelijk werker. Kreeg alles te horen over dooie koeien en over wie er kanker had. De twee gehandicapten waren DE kinderen. En voor de rest was toch minder tijd. Ik verzette me thuis. Was scherp en fel. Niet de gemakkelijkste.
Ik was de tweede maar werd als de eerste beschouwd, omdat mijn ouders vonden dat ik de kinderen in de hand had. Dat gaf een grote verantwoordelijkheid. Maar ik heb ook wel gedacht: dat ze mij dat toevertrouwden.
Dat is wel de reden dat ik nooit in de gehandicaptenzorg wil werken, ik heb er al genoeg van meegemaakt.
We zijn allemaal hele sociale mensen geworden. Echt door onze opvoeding.
We werken graag met mensen en delen graag uit. Allemaal volop bezig in de wereld.
Soms een prachtig gesprek
Wat ik een hele mooie dag vond in mijn werk was toen ik bij een terminale dame kwam. Ik wist van te voren niet dat het elk moment kon aflopen. Ik was er nog maar twintig minuten binnen en toen overleed ze al onder mijn handen. Daarna kwam al heel snel haar dochter. En we raakten in de keuken aan de praat. Ze vertelde van alles over de relatie met haar moeder. En ik luisterde. Er ontspon zich een prachtig gesprek tussen ons. Toen ik daar klaar was, zwaaide ze me uit en we omhelsden elkaar spontaan. Ze was heel blij dat ik het was geweest die bij haar moeder was toen ze overleed.En soms een vervelende dienst
Een lastige werkdag? Ik was een keer 24 uur bij een dame van over de 100. Ze kon niet staan, maar wilde perse geen tillift of andere voorzieningen om haar te kunnen helpen bij het opstaan, wassen, etc. In de rapportage las ik dat 'collega’s' veel klaagden over hun rug. Ik heb de dienst gedaan, maar heb doorgegeven aan het bureau dat ik niet wilde terugkomen, omdat ik zuinig ben op mijn rug. Ik was niet de eerste, die bij haar wegging.Samen delen, samen spelen
Ik kom bij een man, die zijn pijpje rookt en niet meer buiten komt. Hij hoeft niks meer, als hij morgen overlijdt, is het goed.Ik werk nu vaak met mensen die zich steeds verder uit het leven terugtrekken. En niet met mensen die ten volle met een missie in het leven staan.
Ik ben nu begonnen met een opleiding in stervensbegeleiding. Ook dan worden mensen uitgedaagd om nog veel uit het leven te halen. Misschien zit er meer in de klanten die ik nu heb dan ik besef.
Nee, ik heb nergens spijt van in mijn leven. Ik deed tenslotte het beste wat op dat moment mogelijk was. Ik denk wel eens: jammer dat ik dat niet heb gedaan.
Mijn levensmotto? Samen delen, samen spelen. Je bent met z’n allen op de wereld en je moet samenwerken. Als je samenwerkt, verrijk je elkaars leven en bereik je de doelen die je wilt. En dan krijgt iedereen wat-ie wil.
Nog steeds in ontwikkeling
Mijn bedrijf is eigenlijk nog volop in ontwikkeling, omdat ik zelf nog volop in ontwikkeling ben. Als ik verander, verandert mijn bedrijf: dus ook het soort mensen dat een beroep op me doet. Ik zou mensen ook wel willen helpen bij het opschrijven van hun levensverhaal.
Ik had gisteren mijn eerste klus waarvoor rechtstreeks een beroep op mij was gedaan. Dus niet via een bureau. De betreffende oude dame, die naar het westen moest worden begeleid, wist niet wat er met haar ging gebeuren. De best mogelijke oplossing was om haar in een tehuis bij familie in de buurt te plaatsen.
Ze mocht niks weten. En dus lieten we het zo voorkomen (de taxichauffeur, de andere verzorgende en ik) dat we met z’n allen uitgingen. Veel plezier gehad in de auto en ons tegelijkertijd afgevraagd waar we mee bezig waren.
De familie ving haar niet goed op. Die waren heel boos dat wij haar niet in de auto hadden verteld wat er ging gebeuren. Dat was heel pijnlijk. Triest ook.
Vandaag teruggekoppeld naar de zorgorganisatie, die me had gevraagd voor deze klus. En wij zeiden beiden: ‘Tot de volgende keer.’
Ik ben benieuwd!
Henny op weg naar een tevreden klant
