In gesprek met: Dick en Annet Kuyper
December 2009, Over vijf jaar werken met Synergy at Work, inspirerende mensen en samenwerken als man en vrouw.Interview met Dick & Annet 2009 door Karin Kaijen.
Jullie zijn nu vijf jaar bezig. Hoe was jullie opstart?
Dick: de start was moeizaam. Wij begonnen met veertig- en vijftigplussers op een moment dat er eigenlijk helemaal geen aandacht voor was. En mijn ervaring bij grote outplacement trajecten had me geleerd dat die groep juist een heel ander soort begeleiding nodig heeft. Het was lastig om organisaties daarvan te overtuigen.Annet: Ik was drie-en-vijftig toen we startten. Dick zesenvijftig. Ik heb pas naderhand van iemand die veel van Antroposofie weet, gehoord dat het vrijwel onmogelijk is dat je tussen je vijftigste en je zestigste nog een zaak opstart. Goed dat we van de prins geen kwaad wisten. En we hebben het tegendeel bewezen. We hadden eerder een eigen bedrijf gehad, met vrienden, eind jaren tachtig. Dat scheelt.
Hoe heb je dat tot stand gebracht?
Annet: Via netwerkcontacten.Dick: En via onze website en maandelijkse nieuwsbrief.
Annet: We hebben veel aan de kontakten gehad die we hadden van oudsher. Oude vrienden en collega’s hebben veel voor ons gedaan. Je krijgt de klanten die bij je passen, maar in het begin is dat helemaal niet zo.
Vertel eens hoe die klanten toen waren, vijf jaar geleden.
Annet: Totaal anders. Een voorbeeld: we hadden een mevrouw die wilde over onze rug heen per se een vrachtwagendiploma halen. Een heel agressieve dame, die ons op de gekste tijdstippen belde en belaagde, ongeveer dag en nacht. En daar moesten wij dan weer vanaf zien te komen.Dick: Ze waren heel divers. Wij doen nogal wat voor het UWV. Die moesten ook een beetje leren waar wij specialist in zijn. En zelf moesten wij dat natuurlijk ook.
Waarin hebben jullie je gespecialiseerd?
Annet: Zoals het er nu uitziet is onze specialisatie mensen met een HBO niveau, enkele academici, die zich met hun volle bewustzijn realiseren dat er heel wat moet gebeuren voordat je weer een baan krijgt in deze tijd. Mensen, die zich redelijk realiseren wat ze in huis hebben. Toch wel een heel verschil met het begin.Jullie werken samen, zijn man en vrouw. Maar hoe gaat dat nou. Hoe doen jullie dat? Wie doet wat, hoe is jullie taakverdeling.
Dick: Wij werkten al vrij snel samen toen we elkaar leerden kennen bij Centraal Beheer.Karin: Ja, maar een eigen bedrijf is toch anders. Je zit de hele dag in huis, met elkaar. OK, de een heeft een kantoor beneden en de andere boven.
Dick: Gelukkig wel ja. Ik ben met Synergy begonnen en Annet is er naderhand bijgekomen. Dat heeft heel goed gewerkt. Alle zakelijke dingen doe ik altijd zelf, alle contracten, alle administratie. De inkomende telefoontjes, ontwikkelingen op de computer en van nieuwe producten.
Annet is goed in de selectie en diagnostiek van mensen. Dat merk ik steeds meer. Er moet echt een click zijn. Anders werkt het niet. Daar zijn we inmiddels wel achter. Annet heeft een heel goed gevoel voor de 'zachte' dingen in het contact. Ik ben wat inhoudelijker en zakelijker. Ook analytischer, theoretischer, maar ook praktischer. Wil wel eens te snel overgaan naar actie, naar buiten treden terwijl het moment daar dan nog niet rijp voor is.
Maar, er komt een klant bij jullie. Hoe verdelen jullie dan het werk? Jullie hebben samen de gesprekken en hebben dan een traject waar je met zo’n klant ingaat.
Dick: Normaal doen we die gesprekken dus samen. We praten samen met een klant, als man en vrouw. Daar kiezen mensen ons ook op uit. De combinatie van een man en vrouw werkt verbredend, verdiepend. Blijkt overigens ook uit onderzoek en onze score van 75%. Wat erg hoog is in een markt waar je meer aan percentages in de orde van hooguit enkele tientallen procenten moet denken.Annet: Ik doe dan de proceskant, de ontwikkelingskant. En Dick de zakelijk inhoudelijke kant; heeft goed inzicht in organisaties, functies en ontwikkelingen in de arbeidsmarkt. We zitten nooit op elkaars vakgebied, daar zijn we veel te verschillend, te eigen, voor. We vullen elkaar aan en daardoor werkt het.
Je bent vijf jaar geleden gestart. Hoe kijk je nu op die vijf jaar terug?
Annet: Ik vind het de leukste tijd van mijn leven. Het is niet zo simpel als je ouder bent, dat blijf ik zeggen, maar ik heb me nog nooit zo in mijn leven ingezet als hiervoor. Het is zo leuk om het voor elkaar te krijgen. Kontakten leggen doe ik heel graag. Dat het op een gegeven moment staat en loopt is zo inspirerend.Dick: De mensen waar wij mee werken zijn heel inspirerende mensen. Dat komt weer bij je terug. Je raakt daardoor zelf ook geïnspireerd. Wij focussen daar ook op in onze nieuwsbrief met een column van Annet en altijd een interview met iemand die uiteindelijk zijn draai gevonden heeft.
En waar staan jullie over vijf jaar?
Dick: Ik denk dat we vooral meer via internet gaan werken. Dat lijkt een technische ontwikkeling, maar het is het niet. We zijn dit jaar begonnen met coaching via internet. Via email. Ik heb er nu een compleet programma op gemaakt om dat verder uit te breiden.Maar jullie zeggen net; er moet een click zijn met de mensen. Die click krijg je toch makkelijker via lijfelijk contact dan via email contact.
Annet: Het is een heel andere manier van coachen naast de reguliere gesprekken. Het gaat dus zo dat iemand ons schrijft en daardoor reflecteert hij zelf al, waardoor de zelfbespiegeling sneller op gang komt dan in een gesprek. Want wat je over jezelf opschrijft, confronteert veel meer dan wat je zegt.Dick: die zelfreflektie is erg belangrijk. Bij veranderingen gaat het er in de eerste plaats om dat je met enige afstand naar je eigen handelen kunt kijken. Je eigen handelen kunt observeren. En als het even kan ook zo nu en dan om jezelf kunt lachen. Ook als sommige ontdekkingen pijnlijk zijn.
Er zijn natuurlijk mensen die niet kunnen schrijven of er niet van houden.
Annet: Dat is waar, maar door de opkomst van e-mail schrijven mensen veel meer dan vroeger. De stap is alleen om over je eigen proces te gaan schrijven. Maar los van e-mail coaching, krijgen we nu ook al zestigplussers. De leeftijd breidt zich naar boven toe uit en daarmee ook het vakgebied en het overzicht dat van ons wordt gevraagd. Het soort benadering wat ook weer anders is. Tegelijkertijd met het stijgen van onze jaren, groeien we mee in een andere doelgroep. De hoofdrichting zal coaching en begeleiding blijven, maar de groepen mensen zullen veranderen. Dat is nu ook al veranderd.Maar nu over tien jaar, wat dan? Eigenlijk ben je dan te oud om te werken, althans volgens de normen van twintig jaar geleden.
Dick: Ik denk dat in een vak als dit, naarmate je ouder wordt, je geschiktheid toeneemt. Je inzichten worden rijper, je overzicht groter, en je vermogen om mensen op een goede manier met zichzelf te confronteren groeit. Zolang je gezond blijft is het een vak redelijk zonder leeftijdsgrens. Anciënniteit is bovendien een belangrijke factor voor ons.Maar met pensioen gaan heeft, hoe aantrekkelijk dat ook kan zijn, ook z'n nadelen. Dat horen we van de mensen waarmee we werken en die ons in leeftijd voor zijn, zoals Kees Klinkhamer en Dick Knook. Zij zeggen dat actief blijven na je pensioenleeftijd enorm stimulerend is. Anders wordt het leven toch wel heel erg saai en gaan je vermogens snel achteruit. Dus pensioen zit er voor ons voorlopig niet in.
Karin: Bij onze ouders was het zo dat je zodra je vijftig was in feite al was afgeschreven. Maar nu is het zo, dat merk je aan jullie ook, terwijl je in de vijftig was toen je begon met je bedrijf, dat je nog midden in het leven staat. En dat idee heb ik voor over tien jaar ook wel. Word je selectiever in de mensen die je aanneemt?
Dick: Ja, dat heeft ook te maken met de arbeidsmarkt. Die is voor 40 en 50-plussers heel hard. Mensen die zich er niet van bewust zijn dat ze het uiterste moeten geven komen er niet. Het vraagt veel meer van je dan een aantal jaren geleden. Het kost veel meer moeite als je zonder werk raakt of als je uit de pas raakt in je baan, de voet weer gelijk te trekken. Onze krachten zijn beperkt en we willen die mensen helpen die ook echt een kans van slagen hebben.
Het zou niet goed zijn als je niet selectief zou zijn. Het is jullie bedrijf. Daardoor onderscheid je je ook. Hebben jullie trouwens veel gemerkt van de kredietcrisis?
Annet: De start van dit jaar was taai. We hadden het gevoel dat bedrijven en instellingen contracten en geld bij zich hielden. Rond de zomer werd dat beter. Men ziet nu in dat de mensen waarmee wij werken meer aandacht nodig hebben. Dat is het verschil met vijf jaar geleden. De doelgroep krijgt meer aandacht.Dick: In principe is de stelling in de arbeidsmarkt: wij hebben behoefte aan flexibel inzetbare, innovatieve arbeidskrachten en die vind je alleen bij jonge mensen. Nu gaat dat voor een beperkt aantal organisaties waarschijnlijk wel op (ik denk bijvoorbeeld aan Vodafone en andere zwaar ICT gebonden organisaties) maar in het gros van de gevallen is dat naar mijn smaak helemaal niet aan de orde. Persoonlijk wil ik liever door een door de wol geverfde chirurg geopereerd worden dan door een jong aanstormend talent.
Annet: Veertig en vijftigplussers zijn zo boeiend omdat ze vaak meer dan één probleem hebben. Daardoor is het tegelijkertijd ook heel complex. Ze hebben privé ook vaak dingen die minder goed lopen. En dan heb je minder energie om met je werk bezig te zijn. Je bekijkt daarom meer de hele mens. Door onze eigen achtergrond, ook ernstige ziekte meegemaakt en beiden ervaring met ontslag, weet je vaak snel waar je in eerste instantie kunt helpen, zodat mensen hun energie weer meer op het werk kunnen richten. Dat trekt mensen weer vlot. Als dat privégebied ook aandacht krijgt. Vaak gaat dat tegelijkertijd.
Dat is jullie meerwaarde.
Dick: we doen dit soort werk natuurlijk al heel lang, al tientallen jaren voordat we dit bedrijf startten, dus we kunnen zeggen dat we er verstand van hebben. We zijn wel erg afhankelijk van bewegingen op de arbeidsmarkt en dat betekent op dit moment dat het gewoon langer duurt.Ik las van de week dat mensen het niet meer erg vinden om minder te gaan verdienen, als ze werk vinden naar hun zin.
Dick: Ja het lukt lang niet altijd als je ontslagen wordt om weer op je oude niveau qua inkomen terug te komen. Maar je merkt dat de zingevingvraag eigenlijk veel sterker aanwezig is.In gesprek met:
Dick (1948) en Annet (1951) Kuyper
