In gesprek met Alowieke van Eerten
November 2006. Interview met Alowieke van Eerten, Praktijk voor Natuurgeneeskunde, Acupunctuur en Fythotherapie
Kameroen
Als kind al, eigenlijk altijd al heb ik geweten wat ik wilde worden. Wat ik met mijn leven wilde doen.Toen ik tien was, woonden we in Kameroen. Op zo’n compound, iedereen had zijn eigen apotheek, want je moest je met alles zelf redden. Mijn moeder vertelde dat als er iets was op de compound, ik er bijgehaald werd. Als iemand ziek was of een vervelende wond had, liep ik met kordate stappen naar de kast waarin de apotheek stond. Dat vond ik als tienjarige heel gewoon. Had dat niet alleen met mensen, maar ook met dieren. Ze wisten dat. Ze kwamen met een zieke aap, een valse papegaai of een wild paard.
Medicijnen studeren
Ik heb altijd medicijnen willen studeren. Maar ik was op de middelbare school eerst heel bedeesd en daarna een poos heel rebels en daardoor moest ik ineens naar de MMS.Ik realiseerde me daar destijds helemaal de consequenties niet. Heb daar lang moeite mee gehad, maar ik heb nu een stel vrienden die medicijnen hebben gestudeerd en één ervan zei: ‘Ah, joh, er is zoveel ballast bij wat je allemaal moet leren.’ Het enige dat ik nu lastig vind is dat ik bepaald onderzoek niet kan laten doen.
Verpleegkundige
Ik ben verpleegkunde gaan doen in Groningen. Maar daarvoor werkte ik in een ziekenhuis in Zwitserland. Dat werd me aangeraden door mensen in Kameroen: ‘Kun je alvast een beetje rondkijken’. Dat deed ik in Afrika ook altijd al, in ziekenhuizen rondkijken.Toen mijn jongste zusje geboren werd, heb ik een paar maanden voor haar gezorgd in het ziekenhuis. Liep altijd rond in de kraamkliniek. Mijn moeder was toen thuis.
Ziekte, dood en spiritualiteit
In Kameroen leerde ik dat dingen op heel veel verschillende manieren kunnen. Ziekte en dood zijn in die cultuur zoveel meer een onderdeel van het leven danbij ons. Ook spiritualiteit. Mijn vader heeft me enorm gestimuleerd in mijn denken, die praatte veel met me. Mijn moeder geloofde ook onvoorwaardelijk in mij; dat doet ze overigens nog.Zeventien was ik toen ik in Zwitserland aankwam. Het werd een zware tijd. Dat was mijn grootste leerschool. Het hele leven in een notendop op een verpleegstersflat. Op de gang van die flat kwam je alles tegen. Een suïcidaal iemand (het is hem ook gelukt), een homoseksuele man met een ingewikkelde relatie, een meisje dat een relatie had met een getrouwde vrouw, een zenuwpatiënte die pillen jatte van de afdeling en zich in de badkamer opsloot. En allemaal kwamen ze naar mij toe. Dat vond ik heel gewoon. Op de middelbare school was dat al zo. In die tijd ging ik naar mijn vader, als het me helemaal overliep.
Vreemde brieven
In Zwitserland had ik al verkering met Gosse (echtgenoot) en mijn brieven werden steeds vreemder. Ik kon het gewoon niet meer aan. Alles gebeurde tegelijk. Gosse was bezorgd; kwam naar me toe. We gingen samen bij een vriendin uit Afrika op bezoek, die in haar eentje woonde in een herberg met vierenveertig kamers en een stuk of zeven wc’s waar geladen geweren in stonden. Haar moeder vroeg mij of ik daarheen wilde gaan, omdat die vriendin een relatie had met een vent die niet spoorde. Ze mocht alleen maar heel kort met mij praten. Die vent sliep met een revolver onder zijn kussen: ‘Als je weggaat, schiet ik je overhoop,’ zei hij altijd. Achteraf was het fijn dat Gosse dit ook allemaal meemaakte. Hij begreep me en ik denk dat ik zonder hem niet zo uit mijn schulp gekropen zou zijn.Terug naar Nederland
Ik reageerde op dat moment eigenlijk amper, maar trok me terug en werd ziek. In het ziekenhuis werd je in die tijd met een thermometer opgesloten op de badkamer; 'Toon maar aan dat je echt iets hebt.'Ik realiseerde me al vroeg dat ik, wilde ik voor andere mensen zorgen, moest ervaren wat dood en ziekte was, van dichtbij. Daarom ben ik teruggegaan naar Nederland en heb in Groningen de officiële opleiding gevolgd. Ik maak altijd alles af. Laatst heb ik een tweejarige opleiding niet afgemaakt. Dat was voor het eerst.
Roeping
Achteraf vind ik dat ik te jong was voor dat alles. In zo’n Academisch Ziekenhuid maak je zoveel mee. Je ziet zoveel mensen dood gaan en zoveel ernstige ziektes in zo'n korte tijd, dat je een vertekend beeld van de werkelijkheid krijgt.Mijn roeping liep als een rode draad door mijn leven. Die rode draad heb ik altijd vastgehouden.
Op mijn manier...
Ik kreeg meer en meer de behoefte om er op mijn eigen manier invulling aan te geven. Ik volgde nog vier jaar de leraren- en docentenopleiding. Maar dat was het niet voor mij. Ik ben een tijd waarnemend hoofd van de neurologieafdeling geweest en heb praktijkbegeleiding gedaan. Altijd zoekende. Wetend dat ik bepaalde ideeën wilde uitdragen, maar ook wetend dat dit niet mijn plek was.'De maag van bed vijf'
Was heel blij toen ik ontdekte dat de 'Academie voor Natuurgeneeswijzen' bestond. Daar vertelden ze dat lichaam, ziel en geest één zijn, maar dat kwam in de opleiding verder niet naar voren. Het was ook daar een behoorlijk reguliere bedoening.Wat ik zelf wilde neerzetten kwam voort uit wat ik gemist had in het ziekenhuis. Daar was zo’n minimale aandacht voor de mensen zelf. Eigenlijk alleen maar aandacht voor het fysieke. ‘Ligt u lekker? Heeft u voldoende te drinken? Kunt u uw arm weer bewegen?’
Als ik stond te janken bij het bed van iemand die dood ging, werd ik op mijn vingers getikt. Niet professioneel. Ik trok me er niks van aan. Daar ben ik altijd ontzettend eigenwijs in gebleven. ‘De maag van bed vijf' is spreekwoordelijk. Als iemand echt last van zijn maag heeft en hij komt steeds terug en krijgt alleen maar pillen en niemand kijkt waar het vandaan komt, dan is dat vreselijk,
Alles er op en er aan
Toen ik eenmaal kinderen had, merkte ik dat ik het zelf anders aanpakte. Was meer bezig met het totaal. Zoals je dat kunt doen als ouder, dat je naar zo’n kind kijkt in al zijn aspecten, zoals gedrag, karakter enz. Zo'n kind bekijkt in haar context. Zo was ik vroeger ook met dieren bezig, dat is lang weggeweest, omdat de volle aandacht naar onze vier dochters ging. Maar dat kwam weer terug.Sammie en andere schatjes
Op de vakantie vorig jaar liep ons een verwaarloosd hondje voor de wielen. We namen het mee naar huis en dat hondje is nu kerngezond. Ik had een heel lieve oma, die in een kindertehuis werkte. Ooit werd haar door een arts verteld dat er automatisch meer aandacht werd besteed aan de leuke lieve kindertjes. Hij nam één van de andere kindjes op zijn schoot; liet juist dat kindje zien. En je zag hoe dat kind opbloeide, Als je geen liefde krijgt, kun je niet helen.En dat kwam ik opnieuw tegen in de natuurgeneeswijze. Die kun je ook heel technisch bedrijven. Vaak als je ziek bent bijvoorbeeld, zeggen ze dat je niet goed 'ontgift'. Men besteedt dan verder weinig aandacht aan de rest.
Chinese Geneeskunde
Het holistische uitgangspunt sprak me enorm aan in de Chinese Geneeskunde. Dat ontdekte ik overigens pas bij het schrijven van mijn scriptie (over astma). Eén van onze dochters heeft daar last van. Ik heb dat vanuit alle invalshoeken belicht. De reguliere, de Chinese en de natuurgeneeskunde. Ik ontdekte dat de Chinese geneeskunde er alles in betrekt. Ook praktische dingen als: tijd van het jaar, iemands karakter, het werk dat hij uitvoert, zijn woonomgeving, zijn psyche.Je kunt al die lagen als het ware over elkaar heen leggen en dan een recept samenstellen voor acupunctuur. Wat overigens ook weer zo zijn bezwaren heeft; het is een beetje een technische benadering, het kan wel wat speelser, minder mechanisch. Acupunctuur is tenslotte slechts een onderdeel van de Chinese geneeskunde. Je kunt bijvoorbeeld ook Chinese kruiden en massages toepassen. Zelf werk ik het liefst energetisch met mijn handen. Ik vind het prettig om iemand aan te raken. Ik kan dan directer voelen wat er nodig is en hoe iemand reageert.
Ik blijf erbij: de theorie achter de Chinese geneeskunde is het meest volledig. Daarnaast heb ik overigens nog andere benaderingen bestudeerd, zoals psycho energetische therapie, aromatherapie en bloesemtherapie.
Levenservaring
Mijn levenservaring in Afrika en Zwitserland blijven de pijlers waarop mijn ontwikkeling rust. Albert Schweitzer zei;’Het is niet belangrijk dat de arts de ziekte kent die de patiënt heeft, maar de patiënt die de ziekte heeft.’Ik verpleegde ooit een man op neurologie. Hij zei tegen mij: ‘Zuster, hoe hulpeloos ik hier ook in bed lig, u kunt mij altijd het gevoel geven dat ik alles kan.’ Die uitspraak ontroert mij nog steeds. Ik was nog heel jong, maar ik heb sindsdien geen groter compliment gekregen.
Autonomie
Ik vind het zo belangrijk dat iemand autonoom blijft. Het is soms een hele zoektocht hoe je dat doet. Je deskundigheid inzetten en tegelijkertijd iemand in zijn autonomie laten.Ik geloof dat mijn eigenwijsheid en mijn terughoudendheid me hebben geholpen om deze manier van zijn te ontwikkelen. Ik denk soms snel iets te begrijpen. Maar vaak ben ik heel teruggetrokken tot ik beter snap wat de ander beweegt.
Mateloos boeiende interactie
Bovendien is het zo mateloos boeiend wat een ander beweegt, dat ik het soms ervaar alsof je een stok in het wiel steekt als je je ermee bemoeit. Het blijft zoeken naar het juiste evenwicht. Het is natuurlijk ook een beetje arrogant als je denkt dat een ander niet het juiste met jouw woorden zal doen.Ik heb lang gezocht naar hoe ik mijn kennis en intuïtie integreer. Ik heb bijvoorbeeld wel eens een aura reading gedaan. Dat was voor die persoon van heel veel betekenis. En toch had ik, het klinkt misschien vreemd, naderhand een vies gevoel over mezelf. Over de passieve rol die de patiënt bij zo’n reading heeft. Ik vertel liever de dingen die ik aanvoel als ik bezig ben met iemand. In een vorm van interactie.
Geen spijt dat ik mijn roeping gevolgd heb
Maar het feit dat iemand bij je komt, is niet voor niets. Wat zeg ik en wat niet? Dat blijft altijd een dilemma.Nee, ik heb nooit een minuut spijt gehad van mijn keuze voor dit beroep. Trouwens nooit spijt gehad van wat dan ook in mijn leven. Ik schijn het elke dag te zeggen: dat ik zo dankbaar ben dat ik dit mag doen.
Alowieke van Eerten
Sammie de franse hond